رمان
#سالهای_سگی نخستین رمان نویسنده مشهور پرویی#ماریو_بارگاس_یوسا است که او را برنده جایزه نوبل ادبیات کرد. «
#سالهای_سگی»، برخلاف ظاهرِ غلط اندازِ سیاسیاش، اثری بهشدت انسانیست و با تمام تلخی و آزاردهنده بودناش بخش مهمی از زندگی نویسنده را در خود ثبت کرده است. خاطرهای جاودان از سرگذشتِ زندگیِ یک انسان در آستانه بلوغ روانی با تمام فراز و فرودهایش. این کتاب سرگذشت نوجوان هایی فقیر و درمانده اجتماعیست که بهتحصیل در دبیرستانی نظامی مشغولاند و خواسته و ناخواسته در معرض دیوانهوارترین خشونتها و آسیبها قرار دارند.
شهرت ناگهانی که انتشار سال های
سگی برای یوسا به دنبال داشت غافلگیرانه بود. شمار کسانی که به مطالعه رمان او روی آوردند، حتی خود او را شگفت زده کرد. یکی از بن مایه های سال های
سگی خشونت است. به گمان یوسا در جوامعی که پایه آن بر بی عدالتی استوار است، نه تنها مجالی برای گفت و گو و بحث و مناظره در میان نیست بلکه هیچ مجرایی برای ایجاد ارتباط انسانی وجود ندارد. به عبارتی سالهای
سگی سرگذشت نوجوان هایی فقیر و درماندهی اجتماعیست که بهتحصیل در دبیرستانی نظامی مشغولاند و خواسته و ناخواسته در معرض دیوانهوارترین خشونتها و آسیبها قرار دارند.: «نصف اینها رو بهاین خاطر میفرستن اینجا که جنایتکار نشن و نصف دیگهشون هم به این خاطر که مأبون نشن... مردم خیال میکنن دبیرستان نظام دارالتأدیبه».
رمان سال های
سگی توسط احمد گلشیری به فارسی بازگردانده شده ، بخش هایی از این رمان خواندنی را در ادامه می خوانید، رمانی که باید تا قبل از مرگ حتما مطالعه کرد:
آلبرتو پرسید: «راستی تو چرا انقدر آدم بزدلی هستی؟ خجالت نمی کشی جای جاگوار نگهبانی می دی؟»
برده گفت: «هر کاری دلم می خواد می کنم. به کسی هم مربوط نیس.»
آلبرتو گفت: «همه مث برده با تو تا می کنن. اصلاً از چی می ترسی؟»
«از تو یه نفر که ترسی ندارم.»
آلبرتو خندید. ناگهان جلو خنده اش را گرفت، گفت: «حق با توست. من مث جاگوار می خندم. راستی چرا همه از اون تقلید می کنن؟»
برده گفت: «من یه نفر ازش تقلید نمی کنم.»
آلبرتو گفت: «تو خر اونی، سوارت شده.»
آلبرتو ته سیگارش را پرتاب کرد. ته سیگار لابه لای علف ها چند لحظه ای درخشید، سپس خاموش شد. حیاط سال پنجمی ها هنوز متروک بود.
آلبرتو گفت: «بله دیگه، سوارت شده.» دهانش را باز کرد سپس بست. انگشت هایش را به زبانش گذاشت، یک پر توتون را برداشت، با ناخن دو تکه کرد، روی لب هایش گذاشت و تف کرد.
«تو هیچ وقت خدا دعوا نکرده ای، درست می گم؟»
برده گفت: «فقط یه بار.»
«این جا؟»
«نه، قبلاً.»
آلبرتو گفت: «برا همینه که همه سوارت می شن. همه می دونن که تو آدم بزدلی هستی. اگه می خوای به ت احترام بذارن هر چند وقت یه بار دماغ یه نفرو به خاک بمال.»
«من که خیال ندارم نظامی باشم.»
«منم چنین خیالی ندارم. اما تو تو این جا نظامی هستی، چه بخوای چه نخوای و تو ارتش چیزی که مهمه اینه که بزن بهادر باشی، دل و جرئت داشته باشی، می دونی چی می خوام بگم؟ پیش از این که سوارت بشن سوارشون شو. راه دیگه ای وجود نداره. من خوش ندارم کسی سوارم بشه.»
برده گفت: «آخه من اهل دعوا نیستم، این طور بگم، فوت و فن شو بلد نیستم.»
آلبرتو گفت: «فوت و فن به درد نمی خوره. فقط باید دل و جرئت نشون داد.»
«این حرفو یه بار از دهن ستوان گامبوا شنیدم.»
«حرف درستی زده. منم خیال ندارم نظامی باشم، اما اینجا یاد می گیری چطور مرد بشی، یاد می گیری چطور هوای خودتو داشته باشی. می فهمی تو زندگی چه خبره.»
برده گفت: «اما تو که زیاد دعوا نمی کنی، پس چرا کسی سوارت نمی شه.»
«خودمو به دیوونگی می زنم، می خوام بگم خودمو به حماقت می زنم. تو هم همین کارو در پیش بگیر. اون وقت کسی پا روت نمی ذاره رد بشه. اگه با چنگ و دندون از خودت دفاع نکنی، روی گرده ت سوار می شن. این قانون جنگله.»
*
لحظه ای بعد صدای سنگدل پرسید: «بگو ببینم سگ، دست هات درد می کنه؟»
برده گفت: «نه.»
واقعیت داشت، چون دیگر نه تنش را احساس می کرد و نه زمان را. ذهن گیج و گولش آرام کناره پورتو اتن را به یاد می آورد، صدای مادرش را شنید «مواظب باش، ریکاردیتو، پاتو رو ماهی دم شلاقی خاردار نذاری.» و دست های دراز و نگهبانش را پیش آورد و او را در زیر آفتاب بیرحم، در آغوش گرفت.
صدا گفت: «دروغ می گی سگ، اگه درد نمی کنه چرا زوزه می کشی؟»
فکر کرد کارشان تمام شده، اما تازه اول کار آنها بود.
صدا پرسید: «تو
سگی یا آدم؟»
«پس چرا ایستاده ای خبر مرگت؟ سگ ها چهار دست و پا راه میرن.»
خم شد و هنگامی که دستهایش را روی زمین گذاشت، دردی گزنده در آنها احساس کرد. پسر دیگری کنارش بود، او هم چهار دست و پا بود.
صدا گفت: «خوب وقتی دو تا سگ تو خیابون به هم می رسن چه کار می کنن؟ جواب بده سگ، با تو هستم.»
https://t.center/sazochakameoketab🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿